Gelme

Gel…!
Dedim fakat sen yine de,

Gelme…!
Bir neyzen oturdu kalbimin iç denizine,
Kan revânım gelme!

Gel dedim fakat sen...
Gelme...

Bütün kafesleri kırdım,azat ettim üveyikleri...

Derin denizlere saldım asi nehirleri
Koyverdim bulutlarımı uzak sahillere,
Avuçlarına değil ,
Meçhul kıyılara yağacağım
Gelme…!

Hercai güller dikiyorum bahçeme,
Her sabah sevip okşadığım şiirler sararıyor ,
Her akşam gözlerini seyrettiğim g/özlerim

Boran şimdi,
Gelme...!

Vefa, bir elbise gibi soyunup gittiğin
Basamakta kaldı
Ben baharı senden özge
Sende buldum
Gelme...!

Mest-i hayranem...
Dil-i peymanem...
Harabem...
Gelme!

Gelme ki sana daha yakından bakayım
Gelme ki çoğalayım yokluğunla
Bulutlardan ırmaklara döküleyim
Dağbaşı yalnızlıklarından da geçeyim
Gelme…!


Yalnızlık benden de güzel
Yalnızlık senden de özge
Bir şal gibi
Örtüp üstüme susayım
Söz, benden de güzel senden de
Gelme...!


Avarem bu dem
Divanem hem
Dil-hanem
Kim bilir,
Böyle daha güzeliz daha anlamlı
Gelme...!


Her gece,
Kökü suveydama uzanan bir gül açıyor
Dalları kalbimin arşını kucaklıyor
Seraba çalıyor gözlerin
Vuslata meydan oku bir daha
Bin defa sevindir firakı
Gelme…!

Sırlı bir aynanın önünde
Kalkacak perdeler aşkına
Gelme ki sen olayım
Seni kendimde bulayım
Bu meçhul çıkmaz sokakta
Bir yitirip bir bulayım
Gelme...!

Canan köksal